Multi-passionate: eeuwig op zoek naar je purpose?

Een multi-passionate ondernemer. Dat betekent dat je verschillende interesses hebt. Je hebt verschillende talenten en beperkt je niet tot één vakgebied of niche.

Vaak heb je meerdere projecten of ondernemingen die je tegelijkertijd runt. En het mooie aan multi-passionate zijn, is dat je al je passies en talenten kunt integreren om iets totaal unieks neer te zetten. Dat is de positieve versie.

.

Welke richting moet ik in godsnaam op als multi-passionate?

Wat ik bij mezelf en bij veel andere multi-passionate ondernemers zie, zeker als ze ook nog eens hoogsensitief zijn, is dat ze simpelweg niet weten aan welk project ze prioriteit moeten geven.

Welke richting moet ik nou echt op? Wat maakt me het gelukkigst? Wat is mijn doel hier op aarde? Hoe kan ik daar genoeg geld mee verdienen?

Ik heb zelf zo’n vijf jaar lang niet geweten welke richting ik wilde opgaan. Nee, sorry, vijfentwintig.

Ik heb zoveel verschillende baantjes gehad en studies gedaan, van de mode-academie en communicatie tot politicologie en een yoga teacher training. Daar was geen touw aan vast te knopen en soms baalde ik ervan dat ik me niet in één vak had gespecialiseerd.

Gelukkig heb ik op dit moment (letterlijk dit moment) de boel wat helderder en ben ik juist dankbaar voor al die verschillende ervaringen.

Hey, een vlinder

Toch vraag ik me soms af of multi-passionate niet gewoon inhoudt dat je snel bent afgeleid.

Heb ik echt zoveel interesses? Of switch ik van het een naar het ander, omdat ik niet durf te kiezen? Omdat ik niet zeker van mijn zaak ben of van mezelf? Hecht ik te veel waarde aan het vinden van mijn enige echte passie?

Zijn die tips van alle coaches die ons willen ‘helpen’ met het vinden van onze ‘purpose’ niet gewoon bullshit?

Maken ze niet gebruik van het feit dat onze geest zo verknipt is, altijd ontevreden met wat het heeft, altijd op zoek naar dat nieuwe glanzende object, en spelen ze daar niet lekker op in om geld aan ons te verdienen?

Werk is gewoon werk

Moet je eerst je purpose en passie vinden voordat je aan het werk kan? Dat is toch heel anders dan vroeger, toen werk gewoon nog kut was en je het er maar mee moest doen.

Maar zelfs als je leuk werk hebt en je leeft vanuit je ‘purpose’, dan nog zijn er minder leuke dingen die je moet doen.

Neem het schrijven van een boek. Het schrijven zelf kan heerlijk zijn. Wanneer ik in de flow zit, is het alsof mijn geest eindelijk vrede heeft. Dat is zo’n 5%, gok ik, van al het werk dat bij het schrijven van een boek hoort.

De overige 95% is niet leuk. Het is het publiceren, de lay-out opmaken, het editen, het proofreaden, proofreaders zoeken, de marketing, lezingen geven, social media, blogs schrijven, etc.

Dat kan me eigenlijk allemaal gestolen worden. Maar net als met surfen, is het 95% peddelen en geduld hebben, en 5% golven surfen.

Die realisatie en het accepteren ervan helpt mij om meer dingen af te maken en mezelf te committen aan iets.

Inspiratie vs. focus

Want als ik alleen naar mijn hart luister, naar mijn inspiratie of ingevingen, dan gebeuren er heel veel dingen tegelijk en uiteindelijk helemaal niets. Dan raak ik opgebrand door mijn eigen enthousiasme en verlies ik mijn focus.

Dit schijnt ook een valkuil te zijn waar veel ondernemers mee te maken hebben (ik heb er een aantal geïnterviewd voor mijn podcast en nieuwe boek).

Ik kan bijvoorbeeld een hele week 24/7 doorwerken aan een nieuw idee, maar nog voordat ik op de helft van de uitvoering ben, zakt de moed me in de schoenen. Er lukt iets niet of ik zie door mijn vermoeidheid ineens allemaal beren op de weg.

Vervolgens krijg ik een idee voor een ander project en wakkert mijn enthousiasme weer aan – totdat ik op hetzelfde probleempunt aankom en weer opgeef. Zo blijf ik in rondjes rennen, zonder ooit iets af te maken.

Het is mooi als je leeft vanuit intuïtie, maar het is ook makkelijk om je door inspirerende ingevingen te laten afleiden. Er moet focus zijn, anders versnipper je en schiet je met losse flodders. 

Het leven heeft al genoeg purpose

Een tijdje geleden was ik aan het mediteren en ik realiseerde me dat het leven an sich al genoeg ‘purpose’ heeft.

Dit was een fijne realisatie. Wanneer ik lang niet aan mijn boek werk, voel ik me namelijk schuldig omdat ik mijn ‘zielsmissie’ niet waarmaak. Waar dat vandaan komt, geen idee. Het is irritant en geeft me stress.

Maar die meditatie deed me inzien dat de enige zielsmissie die ik heb, bestaat uit het leven ervaren.

Gewoon…leven. Hier zijn op aarde. Meedoen met de sterretjes, de maan, de bomen, de bergen, de zee.

Het vreemde was dat ik diezelfde avond na lange tijd weer begon met schrijven. De druk was van de ketel. Ik mag schrijven, maar moet helemaal niks.

Verder lezen