Boodschappen in Spanje doen (alledaagse dingen)

‘Tasje erbij?’ vraagt de kassajuffrouw vriendelijk. 

‘Nee, dank u, ik heb mijn eigen tas,’ zeg ik terwijl ik de opvouwbare polyester boodschappentas die mijn moeder me vier jaar geleden gaf uit mijn handtas haal.

‘Geef maar hier.’ Ze pakt de tas aan, vouwt hem handig open en legt mijn boodschappen er netjes één voor één in. Haast heeft ze niet. Ik, en de drie oudere dames die achter me in de rij staan, ook niet.

‘Spreek je Spaans?’ vraagt de dame achter aan me. Ze had vast gemerkt dat ik geen inheemse ben. 

‘Ja, een beetje. Ik ben nog aan het oefenen,’ zeg ik met een dik Nederlands accent.

‘Oh, wat goed! Wist je, ik heb nog in Engeland gewoond. Mijn dochter woont daar nog steeds. Waar kom jij vandaan?’

‘Ik ben Nederlandse,’ zeg ik.

‘Ah, leuk, er zijn best veel Nederlanders in Spanje. Welkom.’

‘Twintig euro negentien,’ zegt de kassajuffrouw. Ze heeft intussen alle boodschappen in mijn tas gedaan. De tas staat er keurig bij.

‘Leuk om even met je gepraat te hebben,’ zegt de mevrouw achter me. Ik knik instemmend. ‘Ciao!’

Socializen in de supermarkt

typische zoetigheden die je tegenkomt wanneer je boodschappen in Spanje doet

Het doen van boodschappen in Spanje, althans in het kleine Noord-Spaanse dorpje waar ik deze winter zit, gaat er heel anders aan toe dan in Den Haag.

De eerste keer dat een kassajuffrouw mijn tas voor me inpakte, wist ik niet wat er gebeurde. Ze behandelde me alsof ik net gratis haar auto voor haar had gewassen. Dankbaar, warm en vriendelijk.

Ik belde daarna direct mijn moeder: ‘Mam, weet je wat ze hier doen!? Ze pakken gewoon je boodschappen voor je in! En iedereen wacht geduldig achter je. Ze zitten niet eens op hun telefoon.’

Toegegeven, er zijn momenten geweest waarop ik een klein beetje meer vaart wenste.

Als je haast hebt, moet je vooral niet op vrijdagochtend je boodschappen halen. Dat is hét socialize momentje van de oudere generatie in het dorp – en dat vindt plaats in de supermarkt. Rijen van tien mensen bij de kassa, allemaal gezellig met elkaar babbelend.

Lang zullen ze leven

Een lokale kennis vertelde me laatst dat Noord-Spanje onofficieel een ‘blauwe zone‘ is (gebieden waar mensen het langst, gezondst en gelukkigst leven). ‘Na Japan komt het op de tweede plaats,’ beweerde hij.

Dat komt niet omdat ze zo gezond eten. Tijdens feestdagen staat letterlijk de helft van de supermarkt vol snoep, nougat en chocolade. Zelfs op normale dagen zie ik bij de meesten vooral wijn, wit stokbrood, koekjes, chocolade en croissants op de kassaband liggen (komt ook omdat veel mensen geen geld hebben voor gezondere, duurdere producten).

snoep tijdens de feestdagen in de supermarkten van Spanje

Daarnaast eten ze pas om negen uur ’s avonds, gaan ze laat slapen, en zijn ze gek op alcohol, festivals en feestjes.

Nee, ze hebben hun lange leven waarschijnlijk vooral te danken aan hun sociale netwerken en hechte gemeenschap. Op zondagen luncht iedereen bij zijn ouders. Eenzaamheid is hier, voor zover ik heb gemerkt, nauwelijks een issue.

En als ze zich wel alleen voelen, hangen ze gerust hun hoofd uit het raam om een praatje met de buren te maken. Of met wie dan ook voorbijloopt.

Mooi vind ik dat.

Ik zie het mezelf later nog niet doen als semi-introvert, maar wie weet. Een bezoekje aan de supermarkt is in elk geval een stuk gezelliger geworden.

Verder lezen

2 gedachten over “Boodschappen in Spanje doen (alledaagse dingen)”

Plaats een reactie