Alleen zijn en gelukkig met jezelf (11 jaar single)

Alleen zijn en gelukkig met jezelf zijn, dat is een kunst. Maar hij valt redelijk goed te leren, al zeg ik het zelf. Ik ben al 11 jaar single (geen echte relaties gehad sinds mijn 32ste), en ik ben nu al een tijdje gewoon gelukkig. Maar echt.

Raarrr.

Had ik als puber geweten dat ik meer dan 10 jaar vriendjesloos zou zijn, dan had ik me ernstig zorgen gemaakt. Ik vond alleenstaande ‘oudere’ vrouwen maar zielig (want in de 40 ben je OUD, duh).

En dan ben ik ook nog eens kindvrij (die term gebruik ik bewust). Met een kat!

Mijn jongere zelf zou zich doodschamen, lol.

In deze blogpost vertel ik je waarom ik al zo lang single ben, en hoe het me in vredesnaam lukt om de dag door te komen. 😉

Ik hou van… drama?

Het zou kunnen dat ik diep vanbinnen van drama hou.

Een relatie zonder drama heb ik nog nooit gehad (bestaat die wel?). Ik dacht dat ik de juiste persoon nog niet had ontmoet, maar er is een kans dat, eh, ík het probleem ben.

Ik ben bang dat ik een voorkeur heb (ontwikkeld) voor mannen die me versuikerde broodkruimels geven, in plaats van een gezonde maaltijd.

En ik doe precies hetzelfde. Komt iemand te dichtbij, dan wil ik meer afstand.

Daar krijg je dus een knipperlichtrelatie van. Of een ‘giftige’ relatie, Maar juist díe mannen wil ik het meest.

Niet dat ik me daar bewust van was. Ik realiseerde me het pas tijdens een recente surftrip naar Marokko.

“Jij wíl die drama. Jij wíl die ‘verkeerde’ man,”

zegt Anas tegen me, een Marokkaanse jongen in de twintig die geen last heeft van bladeren voor zijn mond.

De avond is gevallen en ik zit op het dakterras van mijn guesthouse in Tamraght, een leuk surfdorpje vlakbij Agadir.

Het is heet geweest, 28 graden, en de zon brandde zo fel dat ik heel de middag verkoeling zocht in de schaduw van het dakterras.

Daar ben ik al drie uur in gesprek met Sheik, een andere gast, over de dood, liefde en spiritualiteit. Erg vermakelijk. Anas is er net bij komen zitten.

“Wilde,” verweer ik me. “Misschien heb je gelijk, dat ik dat even wilde. Maar nu niet meer.”

“Heb je al een nieuw vriendje gevonden, dan?” vraagt hij.

“Nee, ik ben al 10 jaar single. En zodra ik het gevoel heb dat iemand verkeerd voor me is, dan ren ik hard weg. Ik merk het aan mijn buik, die spant zich dan aan.”

“Kijk, dat bedoel ik. Als je dat niet zou willen, dan zou je toch allang een nieuwe relatie hebben?”

Ik denk even na. Volgens mij heeft Anas zelf issues, want ik krijg buikpijn van hem.

Ook moet ik hoognodig plassen en is het al ver voorbij mijn bedtijd, dus ik sta op en zeg dat ik naar bed ga.

“Ik heb je toch niet beledigd?” vraagt Anas snel.

“Nee joh, zo makkelijk gaat dat niet, hoor,” zeg ik terwijl we elkaar een boks geven.

Geen energie meer voor onzin

Beledigd was ik niet. Maar wat hij zei, heeft me niet losgelaten.

Van mijn 15e tot mijn 32e heb ik aan de lopende band relaties gehad. In de laatste 10 jaar officieel nul. Wel een paar keer wat langer met iemand gedate, maar dat was geen relatie.

Dat was meer een nachtmerrie. Een jongen die loog, manipuleerde en bedroog, waarbij het anderhalf jaar duurde voordat ik hem eindelijk negeerde.

Ook duurde het lang voordat ik er echt overheen was. Bij anderen ging dat sneller.

(Wil je daar meer over lezen? Lees: Rode vlaggen in een toxische relatie)

Wie weet, misschien wil ik inderdaad iemand voor wie ik moet werken. Aan wie ik moet bewijzen leuk genoeg te zijn. Misschien wil ik iemand die niet aanwezig is, met depressies, trauma en bindingsangst.

Zou iets te maken kunnen hebben met een vader die depressief was en me verliet (en het leven) op mijn 17e. Misschien, hoor.

Een therapeut zou zeggen dat mijn volwassen zelf een vergelijkbaar probleem op wil lossen, maar dan in romantische relaties. Dat ik juist de uitdagingen opzoek, om ze dit keer wel te laten blijven.

Maar ik heb er geen energie meer voor. Al een tijdje niet.

Liever alleen en gelukkig met mezelf

Ik moet er niet aan denken om weer in zo’n soap te zitten en grijze haren te krijgen van de stress. Om mezelf zo ellendig en afgewezen te voelen dat ik zelf depri raak en niet eens mijn bed meer uitkom.

No wee, hozee.

Dus hoe doe ik dat nu dan? Hoe ben ik zo gelukkig nu, single en alleen?

Eerlijk gezegd denk ik dat ik eraan ben gewend. Ik ben gewend aan de vrijheid, om te doen wat ik wil, om me goed te voelen in mezelf. Dat geef ik nooit meer op.

Ook zijn er een paar dingen die ik me heb gerealiseerd, waardoor ik anders naar relaties kijk. Daar kun je het oneens mee zijn, en dat is oké.

5 inzichten waardoor ik gelukkig (en) alleen ben

1. Romantische liefde is iets nieuws

Mijn favoriete film als tiener was Romeo & Juliet. Ik was geobsedeerd door het verhaal, en door Leo. Volgens mij geloofde ik daarvoor al in soulmates, maar die film heeft het helemaal verziekt versterkt.

Dat is, totdat ik wat beter over liefde ging nadenken, een paar jaar geleden. Ik zag onderstaande lezing door Alain de Botton (oprichter van The School of Life), die mijn ogen opende.

Volgens De Botton hebben de romantici eind 18e eeuw ons beeld van liefde aardig op zijn kop gezet. Daarvoor waren relaties meer pragmatisch, maar door de romantici zijn we gaan geloven in soulmates en verliefdheid als teken van compatibiliteit.

Hij vindt dat romantische idealisme relaties juist moeilijker maakt. We verwachten perfectie van een partner en raken teleurgesteld zodra de werkelijkheid anders blijkt.

Hoeveel mensen komen er na jaren huwelijk achter dat ze 10 of 20 jaar van hun leven aan de verkeerde persoon hebben gegeven? Dat zijn er heel wat, gezien het grote aantal scheidingen.

Het lijkt sneu om niet meer in het concept van soulmates te geloven. Maar het helpt wel om minder naïef te zijn. En dat lijkt me best gezond (en veiliger), vooral voor jonge meiden.

Ik geloof heus nog wel in de liefde, alleen niet meer in het idee dat er maar één perfecte persoon voor je is en je leven pas compleet is wanneer je diegene hebt gevonden.

2. De angst voor eenzaamheid is erger dan het alleen-zijn

Wanneer je in een relatie zit, is de gedachte aan het alleen-zijn benauwend. Ook al heb je niet de beste relatie, veel (de meeste?) mensen blijven in een relatie omdat ze bang zijn om alleen te zijn.

Die angst is vele, VELE, malen enger dan het daadwerkelijke alleen-zijn. En een deel van die angst komt door de angst voor wat anderen van je denken.

Want wat als je op je 25ste single raakt? Al je vrienden hebben relaties, dan word je verstoten!

Wat als je op je 30ste je relatie verbreekt? Al je vrienden gaan al trouwen, jij doet niet meer mee!

Túúrlijk kan het eenzaam zijn om alleen thuis te zitten. Maar dat kan ook in een relatie. Soms is het zelfs eenzamer om in een slechte relatie te zitten, dan wanneer je single bent.

En alleen-zijn is iets anders dan eenzaam zijn. Bovendien hoeft eenzaamheid niet eng te zijn. Het is gewoon een gevoel, en een teken dat je even wat aandacht aan jezelf moet geven.

Eenzaamheid is een signaal dat je behoefte hebt aan verbinding. En die verbinding kun je op allerlei manieren vinden: in vriendschappen, familie, huisdieren, de natuur.

3. Monogamie is niet natuurlijk

Monogamie is een culturele en religieuze norm, niet een natuurlijke eigenschap van de mens.

We zijn geconditioneerd om te denken dat een relatie tussen twee mensen de enige juiste vorm van liefde is. Dat je één partner hebt, trouw blijft tot de dood jullie scheidt en dat alles daarbuiten eigenlijk niet hoort.

Maar als je naar de natuur kijkt, zie je dat monogamie helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Bovendien is er altijd veel variatie geweest in de manier waarop we relaties aangaan.

Ik vind het zelf prettig om in een relatie monogaam te zijn (ook al is me dat een paar keer niet gelukt). Alleen de druk die we daarop leggen, en dan het verraad dat je voelt wanneer iemand een fout maakt… dat is zo zwáár.

Het liefst zou ik in een volgende relatie gewoon heel eerlijk naar elkaar zijn, en het zeggen wanneer we aantrekkingskracht voelen voor een ander.

In theorie lijkt me dat fantastisch bevrijdend. Alleen ben ik er te jaloers voor.

Dus ja, ik ben blij dat ik niet met dat dilemma zit en op dit moment gelukkig alleen ben. 🙂

4. Kinderen hebben is niet de zin van het leven

Hier zijn veel mensen het vast niet mee eens. Want reproductie is toch juist het hele doel van het leven?

Nou, voor mij niet. Niet elk mens hoeft zich voort te planten. Als je geen kinderwens hebt, is er niets mis met je.

Ik geloof dat je op een heleboel andere manieren de zin van je leven kunt vinden. Door creatief te zijn (creativiteit is in yoga trouwens ook geassocieerd aan de baarmoeder), door anderen te helpen, door positiviteit te verspreiden, door je leven te leiden zoals jij dat wilt.

Mensen verschillen, en we hebben ieder onze eigen doel hier op aarde.

Wat dat voor jou is, mag je helemaal zelf bepalen.

5. Zelfliefde is het grootste genot

Ik ben zo’n 40 jaar bezig geweest met het verkrijgen van externe validatie. Maar na mijn 40ste leek het alsof er een schakeltje omging.

Ik kreeg behoefte om meer in de natuur te zijn, waar ik mezelf kan zijn. Over het algemeen kan het me nu veel minder schelen wat anderen van me denken.

Niet dat ik asociaal ben geworden. Integendeel. Ik vind het belangrijk om relaties in mijn leven gezond te houden.

Maar ik doe wel lekker wat ik zelf wil.

Wil ik mijn kat aan een leash uitlaten buiten, net als een hondje, dan doe ik dat.

Wil ik zonder make-up naar de stad, dan doe ik dat.

Wil ik geen geld uitgeven aan dure meubels en genoegen nemen met een kampeerbankje in de huiskamer omdat ik liever geld uitgeef aan surftrips, dan doe ik dat.

Wat dit met zelfliefde te maken heeft? Nou, vroeger had ik me daarvoor geschaamd. Nu deel ik het met de wereld (of de drie mensen die dit lezen, lol), hier op mijn blog.

Ik hou veel meer van wie ik ben nu.

Ik denk dat dat het is wat me zo gelukkig maakt de laatste tijd, ook al heb ik geen partner.

Gelukkig alleen, maar niet tegen de liefde

Betekent dit dat ik nooit meer verliefd wil worden? Nee, natuurlijk niet. Ik sluit de liefde niet uit. Als ik weer eens iemand tegenkom met wie ik een stuk van mijn leven wil delen, lijkt me dat hartstikke leuk.

Maar ik ben er niet meer naar op zoek. Het heeft geen prioriteit meer.

Wat wel prioriteit heeft, is dat ik mezelf gelukkig maak.

Want: “Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan!”