Deze blogpost is gebaseerd op een stukje uit mijn journal. Ik twijfelde of ik dit moest delen, maar ik doe het toch omdat ik er een oefening uit heb gehaald (mijn ‘gouden anker’) die anderen misschien ook kan helpen.

Lief dagboek…

Soms voel ik me zo down over waar de wereld heen gaat.

Dan word ik prima vrolijk wakker om half zes, want ik hou van vroeg opstaan wanneer het nog stil is en donker, en dan loop ik buiten met mijn kat en kijk ik naar de sterren als het niet bewolkt is, en dan zie ik die focking satellieten van Starlink de hemel vervuilen en word ik gewoon bloedchagrijnig.

Down. Boos op alle door de mens gemaakte dingen om me heen. Boos op alle destructie. Boos op alle oorlogen. Dan realiseer ik me dat mensen, onze soort, de aarde en dus ook het heelal (in elk geval het stuk dicht bij de aarde) aan het vernietigen zijn. Op grote schaal.

En daar word ik dan niet goed van. Alsof in mijn hersenen een schakel omgaat en het licht uitgaat.

Hetzelfde gevoel krijg ik bij alles wat met kunstmatige ‘intelligentie’ heeft te maken. Alleen al het woord ‘kunstmatig’. Matige kunst, dat vind ik het. Knap hoor, van de mensen die het hebben ontwikkeld. Fantastische bijdrage aan deze wereld.

Wat ik me afvraag is waar dit gevoel vandaan komt. Is het frustratie? Stress? Nostalgie? Een verlangen naar de wilde natuur? Of depressie, een triestheid die soms bij mij op de achtergrond sluimert?

Want het moet toch iets zijn? Het moet toch een naam hebben?

Alsof er wordt gesneden in mijn creatieve, spirituele wezen. Zo voelt het.

En het komt niet alleen door wat anderen voor focked up dingen met de wereld doen. Ik snij mezelf vaak genoeg in mijn creatieve ziel door series op Netflix te bingewatchen. Dat is mijn escape. Iets minder ongezond dan drugs, maar net zo verdovend.

Laatst heb ik mezelf heel erg verdoofd. Heel veel Netflix gekeken. Want ik paste op de villa van iemand in een klein dorp in Nederland, en ik haatte het daar.

Alles om me heen leek me te irriteren: de perfecte villa’s, de keurige voortuintjes, de mensen die ‘hai’ naar me riepen ook al kenden ze me niet, de eenzaamheid, het comfort, de stilte, het lawaai, de bladblazers, het feit dat er zo’n gigantische kloof is tussen arm en rijk.

Ja, de wereld is ook gewoon oneerlijk. En een wijk met villa’s is niets voor mij. Ik voelde me er misplaatst, niet op mijn gemak. Ik weet dat ik dat niet meer moet doen.

Maar wat ik wel heb geleerd daar, is om mezelf te ‘ankeren’.

Ondanks (of dankzij) de storm die in mij woedde, vond ik mijn anker.

Tijdens mijn dagelijkse wandeling door de polders zag ik voor me hoe mijn turbulente emoties en gedachten een woeste zee vormden. Midden in die zee stond een gouden anker die me verbond met mijn ademhaling, met mijn innerlijke rust.

Ik ademde in en zag het anker horizontaal bewegen, plat, de zee tot bedaren brengend. Ik ademde uit en zag het anker langzaam verticaal bewegen tot het een gouden streep was. Net een accordeon, maar dan anders.

Klinkt raar, hè. Ik heb er een tekeningetje van gemaakt. Zo is het nog raarder.

Technisch gezien klopt er geen hout van en als je zoiets zou doen in het echt, zou je de zee alleen maar woester maken.

Maar dit is onze verbeelding. En in onze verbeelding lukt het wel.

Dus mocht je dit lezen en ergens compleet gek van worden (of het nu van jezelf is, van anderen of van de debielen die op dit moment de meeste macht hebben), misschien dat je jouw eigen gouden anker kan vinden.

Adem dan rustig in en adem nog rustiger uit. Vier tellen in, acht tellen uit. Blijf dit minstens tien minuten doen.

Zie het anker bewegen, zie de zee tot bedaren komen. Zie jezelf tot rust komen.

En laten we dan samen de wereld redden.