Ken je dat: je loopt in de stad en ineens worden de geluiden je te veel. Alsof het volume ineens op standje zestig staat en mensen in je oor lijken te tetteren, terwijl ze gewoon met elkaar in gesprek zijn. 

Het enige wat je dan wil, is de rust opzoeken. Snel naar huis gaan. Weg van de mensen, weg van het lawaai. Weg van het paniekerige gevoel in je borst.

Zo liep ik vorig jaar regelmatig over straat – als ik al mijn huis uitkwam.

Er was niets mis met mijn gehoor. Ik was gewoon een tikje overspannen. 

Op zich best normaal als je net met kat en al van Bali naar Nederland bent verhuisd, ondertussen een aantal klanten bent verloren, geen nieuwe schrijfopdrachten hebt gezocht en je geld als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen door torenhoge huurprijzen.

Financiële stress voor zzp’ers is geen lolletje. Ik raakte er zo van in paniek, dat ik niet meer wist wat ik moest doen en zelfs solliciteerde naar een functie als vrachtwagenchauffeur (niks mis mee, maar als je tekstschrijver bent is dat een ietwat gekke sprong). 

Waar ik behoefte aan had, was rust.

Maar wat deed ik? Ik werkte me een slag in de rondte. Ik verzon van alles om maar geld te verdienen: een nieuwe cursus maken, een nieuw boek schrijven, een mastermind opzetten, retreats organiseren. 

Ging ik achter nieuwe schrijfopdrachten aan? Nee. Ik had er geen puf meer voor. Al mijn energie ging in mijn nieuwe projecten zitten, maar er kwam niets van de grond omdat ik alles tegelijkertijd probeerde te doen.

De reden dat ik Bali heb verlaten, na er acht winters te hebben doorgebracht, is juist omdat ik behoefte kreeg aan meer rust. Bali is een van de meest luidruchtige plekken die ik ken; er is geen ontsnapping aan het gebrom van de scooters, het geboor en gehamer van de constructiewerkers of de beats van het toenemende aantal strandclubs.

Die rust hoopte ik deels in Nederland te vinden en deels in Galicië (Spanje), wat me aantrok vanwege de golven, de prachtige natuur en het feit dat je er urenlang kunt rondlopen zonder ook maar één mens in het wild te zien.

Dus toen mijn geld dreigde op te raken, schoot ik in de hoogste fase van mijn alarmsysteem. 

Ik googelde op ‘ondernemers zonder inkomen’ en kwam uit bij het Ondernemersklankbord en Over Rood, twee organisaties die ondernemers gratis adviseren in moeilijke tijden.

Wat bleek? Ik was met losse flodders aan het schieten, vertelden ze me. Ik moest de focus terugpakken, me weer storten op het vinden van schrijfopdrachten en klanten. Niet op mijn ‘passieprojectjes’.

Dat was pijnlijk om te horen, maar wel wat ik nodig had.

Binnen een maand had ik weer een normaal inkomen.

Wat betekende dat ik kon overwinteren in Galicië!

En dat deed ik ook. Helemaal in mijn uppie – met kat. Dat vond ik vrij spannend, want ik kende er welgeteld helemaal niemand. 

Op Idealista.es vond ik een woning voor een paar maanden, ik laadde mijn spullen en mijn kat in de auto, zette Google Maps aan en reed naar Galicië.

Mijn eindbestemming? Laxe. Een klein, maar prachtig kustdorpje met maar 3000 inwoners. Rust, stilte en natuur in overvloed. 

Precies wat ik al die tijd zocht.

Toen ik Laxe binnenreed, zag ik dat er een coliving zat, iSlow. Ik had van ze gehoord tijdens een ‘business programma’ wat ik eerder dat jaar deed, maar ik had geen idee dat ze in Laxe waren gevestigd.

iSlow biedt accommodatie aan digital nomads. Ze organiseren regelmatig workshops, evenementen en retreats, allemaal als doel om digital nomads de kans te geven om zich even terug te trekken in de natuur én tegelijkertijd te kunnen werken – als ze dat willen.

Het wordt gerund door een jong echtpaar uit Laxe, dat zo’n beetje de meest gastvrije en vriendelijke mensen zijn die ik ooit heb ontmoet. Expats, digital nomads en locals zijn er welkom voor taaluitwisseling, gezellige diners, barbecues, hikes en social events.

En nu?

Nu kan ik weer over straat lopen zonder meteen te willen wegrennen. Het geluid staat op een normaal volume, tenzij ik moe ben. Maar dat is dan een teken dat ik het rustiger aan moet doen, die les heb ik nu wel geleerd.

De focus heb ik ook weten te bewaren, wat betekent dat ik 80% van mijn werktijd aan schrijfopdrachten besteed. De overige 20% besteed ik aan mijn passieprojecten (zoals mijn nieuwe boek, dat bijna af is!).

Als de muren ook op jou afkomen

en je de ruimte hebt om er een paar dagen tussenuit te piepen, kijk dan even wat iSlow te bieden heeft.

Misschien brengt Galicië jou wel dezelfde rust en inspiratie die het mij heeft gebracht.

Verder lezen

• Spanje, Galicia (Galicië): top 10 voor vrouwelijke reizigers
• Boodschappen in Spanje doen (alledaagse dingen)
• Wat is een vrouwencirkel? (+ 5 mythes)
• Vrouwencirkel met yoga en journaling (nieuwe data!)