Natuurlijk ouder worden zonder iets in je gezicht te laten spuiten, wie doet dat nog tegenwoordig? Nou, genoeg. Héél veel mensen. Echt. Je ziet ze alleen wat minder vaak op social media of tv. 

Daarom heb ik besloten om er meer over te schrijven.

Want je bent op dit artikel gekomen omdat je moeite hebt met ouder worden, toch? Met name als het gaat om je uiterlijk. 

Ja, toenemende rimpels en een verslappende huid zijn inderdaad niet leuk. Het is vreemd als je je eigen spiegelbeeld niet meer herkent. Het is verdrietig als je minder aandacht krijgt dan voorheen.

Ik had moeite met ouder worden en mijn uiterlijk

(bovenstaande foto is van zes jaar geleden, toen ik me op het toppunt van mijn onzekerheden bevond)

In de afgelopen jaren heb ik vijf keer een consult gehad bij vijf verschillende huidklinieken. De eerste keer was op Bali, daarna een paar keer in Nederland.

Waarom? Omdat ik wilde weten wat ik nodig had: botox, filler, laser? Ik wilde weten hoe ik mijn steeds ouder wordende huid het beste kon redden.

Toen ik nog op Bali woonde, was ik omgeven met mensen die iets hadden laten doen. 

Vriendinnen van mij ook. Het was dus vrij normaal.

‘Hey jongens, moet je kijken,’ zei Lizzy, een vriendin van me, op een middag. Ze wees onder haar ogen. ‘Ik heb vanmiddag fillers genomen. Zien jullie het verschil?’

‘Ja, ziet er goed uit, joh!’ antwoordde een andere vriendin.

Ik moest goed kijken. Ik zag niet veel verschil, maar haar huid zag er stralend uit, in elk geval beter dan die van mij en ik was twee jaar jonger. 

Misschien was het ook wat voor mij? Ik ergerde me soms aan de rimpels onder mijn ogen. Wanneer ik lachte, bewogen die enthousiast mee. Dat was eerst niet zo. 

‘Ja, mooi!’ zei ik. ‘Waar heb je het laten doen?’

‘Bij de beste kliniek van Bali. Ik heb alle reviews bekeken en deze bleek de beste te zijn. Ze zijn superaardig en probeerden me niet eens wat anders aan te smeren.’

Dat kon ik wel vertrouwen, toch? Ik had nog nooit eerder nagedacht over fillers of cosmetische procedures, maar een consult kon geen kwaad. Ik maakte een afspraak.

Toen ik bij de cosmetische spa aankwam, voelde ik me raar. Alsof ik in een sciencefiction film was gestapt en ik niet langer mezelf was. 

Cosmetische chirurgie, botox, fillers… Daar ben ik niet mee opgegroeid. Ik kende ook niemand die dat deed, behalve Lizzy dan.

De kliniek lag aan een drukke weg, maar binnen was het rustig. Te rustig. Geen geklets. Geen muziek. Er stond een witte leren bank. Daarop zaten twee meisjes van in de twintig.

Zulke jonge meisjes hadden toch niets nodig? Ze zagen er perfect uit! Alles verzorgd. Gelakte nageltjes, strakke huid, prachtige (opgevulde?) lippen. Mooie designer kleding. 

Nee, dan ik, met mijn afgeraffelde houthakkersblouse, door de zon uitgedroogde haren, stoffige korte spijkerbroek en afgedragen Havaianas.

Wat deed ik hier ook alweer?

‘Kijk, als we dit opvullen, dan vermindert je slappe huid aanzienlijk,’ 

zei de arts tegen me, terwijl ze met de achterkant van een pincet onder mijn oog drukte.

‘Oh, dat ziet er wel goed uit,’ zei ik. Ik zag mijn gezicht van een paar jaar geleden in de spiegel. Dat beviel me wel. 

‘En wat zijn de risico’s?’ vroeg ik. ‘Ik heb gelezen dat je blind kan raken als er een ader wordt geraakt. Heeft u dat weleens meegemaakt?’

‘Er is inderdaad een heel klein risico op blindheid als een ader wordt geraakt. Maar dat komt alleen voor wanneer mensen niet weten wat ze doen.’

‘En als het gebeurt, valt het dan nog terug te keren?’

‘Voor zover we weten niet, nee.’

‘En hoe zit dat met de migratie van fillers? Ik heb gehoord dat een filler ook kan verzakken of verplaatsen, waardoor je een bobbel krijgt op je gezicht.’

‘Dat is inderdaad ook een risico, maar dat komt echt heel weinig voor. Als het gebeurt, kunnen we de filler afbreken met hyaluronidase.’

Oké, dacht ik, dus ik riskeer bobbels en blindheid, alleen omdat ik denk dat ik minder aantrekkelijk ben door de natuurlijk verslappende huid onder mijn ogen. Is mijn behoefte aan schoonheid zo groot dat ik dat er voor over heb? 

‘Ehm, oké,’ zei ik, ‘ik denk er nog even over na. Goed?’

Ik verliet de kliniek, en met een opgelucht gevoel reed ik naar huis. Dit was niets voor mij. 

Daarna was ik even genezen van mijn onzekerheden.

Maar dat duurde niet lang. Elke keer wanneer de negatieve gedachten te luid werden, maakte ik weer een afspraak voor een consult.

En elke keer rende ik de deur uit wanneer we het over de risico’s hadden.

Gelukkig maar. Want ik ben nu eenenveertig, heb nog steeds niets laten doen en mijn huid is flink ouder geworden – en I LOVE IT.

Nou ja, dat is ook weer overdreven, maar ik ben wel blij met mijn houding nu. Mijn perspectief. Want in tegenstelling tot eerst, kan het me gewoon oprecht niet meer schelen.

Ik zie wie ik ben.

Ik weet wie ik ben. 

En dat is geen achttienjarige meer. Thank goddess.

Ja, de toenemende grijze haren en bruine vlekken in mijn gezicht zijn soms even wennen.

Maar dat is wie ik ben. Een ouder wordende (ja, toch echt wel wijzere) vrouw die steeds beter in haar ouder wordende velletje gaat zitten.

Hoe kan ik het ouder worden beter accepteren?

Waardoor is mijn perspectief veranderd? Wat heeft me geholpen om het ouder worden te accepteren? 

Een paar dingen.

• Minder op social media zitten
• Oudere vrouwen volgen wanneer ik wel op de socials zit (die zijn inspirerend!)
• Meer tijd doorbrengen in de natuur
• Minder daten
• Bewust werken aan mijn zelfacceptatie
• Lezen over natuurlijk ouder worden (aanrader: ‘Face’ van Justine Bateman)
• MEDITEEEEREN

Ook helpt het dat ik mijn tijd nu meer doorbreng in gebieden waar ze geen zak geven om strakke gezichten.

Zoals in de bergen van Spanje. En de mensen in de kleine dorpjes van Galicië (noordwest Spanje) doen echt niet aan botox, kan ik je vertellen.

Ze drinken liever een wijntje met elkaar. Dat doet de rimpels ook verdwijnen.

Ik vind het fantastisch. Uiteraard moet iedereen helemaal zelf weten wat ie doet, maar ik ben megablij dat ik heb gekozen voor de natuurlijke route.

Het scheelt risico’s, tijd, geld, en ik geloof dat als ik één ding had laten doen, er nog wel duizend dingen hadden gevolgd.

Ouder worden is een privilege, niet iedereen krijgt die kans 

Dat vergeet ik soms even, ook al is mijn vader op tweeënveertigjarige leeftijd al overleden. 

Er zijn belangrijkere dingen op de wereld om ons over op te winden dan ons uiterlijk. 

Maar waar liggen we van wakker? Om grijze en uitvallende haren. Rimpels. Verslappende huid. Hangende oogleden. Wallen. Een verzakkende neus. Dunner wordende lippen. Dikker wordende heupen.

Voor de control freaks onder ons, en dat zijn er veel (ik ben er zelf ook een van), is onze eerste reactie: daar moet ik wat aan doen! Dit ‘probleem’ moet worden opgelost! 

Wat me nu helpt, behalve yoga en meditatie, is naar mezelf glimlachen wanneer ik in de spiegel kijk. Mezelf eraan herinneren dat ik er mag zijn. Daar hoef ik geen dikke lippen, strakke huid of een sixpack voor te hebben. 

Wanneer ik aan het wandelen ben in het bos, realiseer ik me dat nog meer. Omgeven door de bomen, de vogeltjes, de zee… dan herinner ik me wie ik echt ben.

Net als elk mens ben ik deel van de natuur. Alle maskers vallen van me af. Outfits die ik tien keer heb omgewisseld. Mijn haar dat ik vijf keer opnieuw heb gedaan. Het doet er niet toe. 

Alles is vergankelijk. 

Mijn lichaam, mijn identiteit, mijn persoonlijkheid. 

Dat klinkt misschien eng, maar het kan juist heel bevrijdend zijn. Het kan licht schijnen op dat wat belangrijk is. En het onbelangrijke laten verdwijnen.

Heb je daar een beetje hulp bij nodig? Probeer deze meditatie dan eens:

Verder lezen

• Win een exemplaar van mijn boek ‘Uit de blubber’
• Nieuwe maan meditatie voor het zetten van intenties
• 10 mindfulness tips om meer zelfvertrouwen te krijgen
• Wat is manifesteren, hoe doe je het en is het onzin of niet?